al n jaar lang lopen vertellen op mn werk dat ik wel eens op de fiets zou kunnen gaan, maar nu kwam het er toch echt van. Op maandagochtend zou ik de fiets achterin mein volkswagen gooien en de auto ‘s middags in de garage laten staan om terug te gaan fietsen vanaf de Haarlemmerweg, de plek waar t postbankflatje staat. Op het werk verbaasde blikken alom van mensen die denken dat de verharde wegen ophouden buiten de Amsterdamse ring en er voorbij almere helemaal geen wegen meer zijn. Of ik wel voor donker thuis zou zijn, of ik niet op de wallen zou belanden en hoeveel eten ik bij me had.

Zo rond 3 uur vertrok ik, na nog even iemand de route door amsterdam te hebben gevraagd, fietste de haarlemmerweg af en kwam zo bij het centraal station uit.

Vanaf daar de bordjes richting almere gevolgd, langs het amsterdamrijnkanaal en daarna langs de A1 richting Muiden. Daar over de sluis en richting de Hollandse Brug. Geen files, geen wegwerkzaamheden, maar ongetwijfeld wel een hoop fijnstof om in te ademen.

VOorbij de brug gelijk linksaf "de dijk"  op. Het fijnstof ruilde ik in voor ontelbare vliegjes, waarvan ik er nu nog wel eens eentje terugvind in mn oren. Zo fietste ik bijna terug naar Amsterdam, achter Almere langs richting Lelystad. Hier begon de wind echt lekker in het voordeel te blazen en aangezien ik er al 1,5 uurtje op had zitten moest ik eerst even wat water kwijt aan de goede kant van de dijk.

Van veraf is Lelystad al te zien, met aan de ene hand het ijsselmeer, en de andere hand de oostvaardersplassen, 38 op de teller en de kilometers vliegen voorbij. De Nederlandse Hockeyers winnen dan nog en ook Schuil en Nummerdor doen het nog goed die middag. Bij Lelystad even verdwaald in Bataviastad, maar na een schelpenpaadje kom ik aan de andere kant van de dijk uit en rij naar de energiecentrale. Daar de a6 over en koers zetten naar de Ketelbrug. Op de rechte polderweg geef ik wat meer energie, probeer de snelheid boven de 36 te houden. De hartslag gaat naar zone 3, maar ik trap vrolijk door. Op de Ketelbrug trap ik lustig door

Naar beneden daarna weer en naar Nagele met wat zijwind. De beentjes beginnen toch wel zeer te doen na bijna 3 uur fietsen en ik denk aan die ene collega die het had over 4 uren voor de terugweg en geloof er bijna in. Hoogmoed komt voor de val, want bij emmeloord is mn stemming alweer zodanig omgeslagen dat ik lusteloos de kilometers wegtrap, 32-33 per uur, meer zit er niet in als ik richting Kuinre ga. Over het fietspad eet en drink ik nog wat. In Kuinre heb ik 3 uur en 20 minuten gehad en de resterende geschatte afstand van 22km en de terugkomst in het Heitelan doen me geloven in een goede afloop.

Ik doe de handen in de beugels en trap hard richting Echtenerbrug. de wind blijft de goede kant uit blazen, maar neemt wat af in kracht. Ik rij van daar door naar Rottum, waar ik besef dat het niet te doen is. Nog 3 km en nog maar 4 minuten te gaan. Vlak voor Heerenveen is de tijd om, net niet gehaald, die plaspauze had niet gehoeven misschien?… Volgende keer de zipps erin, nieuwe fietsje mee!

Thuis moe en voldaan stort ik me op de bank. De volgende ochtendmet de trein naar Amsterdam, waar mn auto op me staat te wachten voor een duffe terugreis met de radio aan en veel meer medereizigers dan je eigenlijk nodig bent

Afgelopen weekend naar limburg geweest,

weinig getraind, veel, trainer geweest. alle bekende hobbeltjes zijn onder de wielen door gegaan, de kracht in de benen ontbreekt echter nogal behoorlijk op dit moment, dus geen mogelijkheden om het de bikkels van de oudere groepen echt moeilijk te maken.

Dinsdag stond het DK tijdrijden op het programma, ik had me netjes aangemeld, maar moest dinsdag naar amsterdam voor mn werk en ging het dus echt niet meer halen. Af moeten melden en zo HJ het vuur niet na aan de schenen kunnen leggen.

Zondag tijdrijden op de afsluitdijk….benieuwd wat dat oplevert!

Vandaag het districtskampioenschap. In Ter Idzard zowaar, dus vlakbij de deur.

Vanmorgen om een uur of 9 samen met Kok op de fiets geklommen en rustig richting wolvega gegaan. Onderweg besloten de skoattermerke te ontwijken en zo ons eerste bier van de dag te ontlopen.

In Ter Idzard stond gelijk al een ambulance op de weg, een zware valpartij bij de dames had een slachtoffer gemaakt, zag er niet best uit.

Daarna het nummer opgehaald en naar de start gegaan. Vanuit de start leek het echt een toertochtje te worden, in het peloton hoefde je niks te doen om bij te blijven en zelfs over de klinkers stelde niet veel voor. Vlak voordat de eerste ronde om was zag ik ineens de groep een zwieper maken. Kok, wiebe en maarten lagen samen met een aantal anderen tegen het asfalt. Ik ging snel door de berm erlangs en sloot weer aan bij het peloton. Achteraf bleek kok een vingertje uit de kom te hebben en wiebe een sneetje in zn been, maarten zag ik al snel weer terug.

De koers ging verder en er waren wat ontsnappingspogingen, ik deed ook wat mee. Daarna reed er een wat grotere groep weg met jesper en jan, dus niet echt nodig om direct achteraan. Op de klinkers reden we er bijna naartoe, 2 groepjes reden het gat dicht en enkelen lieten een gat vallen, ik rekende er per ongeluk op dat het gat wel dichtgereden zou worden en toen was het al te laat. Daarna was het rondenlang achtervolgen in wisselende waaiertjes en ook nog eens met groepjes. We kwamen af en toe dichterbij en dan viel het weer helemaal stil. Niks aan…..Beetje boel balen, in de sprint ook nog eens zitten slapen en nog bijna tegen het asfalt. Vorm is goed, koersinzicht is drama

5 mei in sneek gefietst, ff wennen aan de snelheid en toen waren we er alweer….pelotonvulling, je weet wel

hadden jullie nog tegoed:

etappe 1:

etappe 2:

etappe 3:

De 6e en laatste etappe was de granfondo costa smeralda. 175km met nogal wat klimmerij en ook de nodige winderige passages langs de kust. We bedachten dat het wel druk zou zijn bij de start, dus stonden extra vroeg op. Bij de start aangekomen was er nog niemand. We stonden helemaal vooraan! Heerlijk!

Wat ons te wachten stond was het volgende:

Na de start zaten AB en ik dus lekker voorin. In het begin was er een klimmetje waar enkele mensen probeerden weg te komen, maar dat lukte niet met de harde wind. Op de laatste meters van die klim kreeg ik het ook op de heupen en demareerde. Al snel kwam er een mannetje bij me op een prachtig carbon fietsje. Die ging dus niet veel wind voor me vangen…

Het profiel van de etappe leende zich hier ook voor en we kregen een half minuutje, maar toch was het zwaar tegen de wind in en na 10km was het gebeurd met de pret. Toen zou ik eigenlijk uit moeten rusten voor de eerste grote klim van de dag, maar AB demareerde en ik ging hem filmen…

Na 30 km begon het toen langzaam te klimmen, maar dit deed het op een erg vervelende manier, 2-3% en dan rijdt het peloton wel gewoon boven de 30/uur door. Gelukkig werd het uiteindelijk toch steiler en brak het peloton. Het begon op echt klimmen te lijken en na 44km waren we toch net boven de 450m hoogte. Er volgde een razende afdaling, waarin ik nog een groepje naar voren kon springen en op de volgende klim lukte het me ook nog om in de volgende klim van 5km 6% bij die groep te blijven. Daarna wat op en af richting de kust. Nog geprobeerd weg te springen, maar dat mocht niet van de groep. Al dat gesprint begon me echter wat op te breken en ook de temperatuur begon angstig op te lopen. Mijn drinken was bijna op en ik wist dat ik wat te weinig eten bij me had.

We kwamen aan bij de costa smeralda, de prachtige kust van noordoost sardinie. Ik hield me erg rustig want vreesde de kilometers. Bovendien wilde ik me een beetje sparen voor het stukje onverhard wat ons nog te wachten stond. Vlakbij palau was dit stukje en ik ging lekker tekeer met de zware plaat erop. Uiteraard niks nuttigs, maar wel erg leuk. Daarna een steil klimmetje en op naar Santa teresa. In de sprint waren mijn benen helemaal op en ik kwam samen met mijn medekopfietser de finish over.

In het klassement eindigde ik rond de 60e plaats.

Daarna moest er natuurlijk gegeten worden!

De volgende dag gingen we nog even kijken bij Capo Testa, bij de mooie vuurtoren en werd de groepsfoto gemaakt, met uitzicht op corsica.

De 6e etappe was de ploegentijdrit. De ploeg bestond behalve uit ons 4-en uit wim en piet. Wim, de oude bekende en Piet de man die door wim werd binnengebracht als mogelijke tempobeul voor deze rit over 20km met de wind in de rug. klik hier voor de startlocatie

teamfoto:

Onderweg naar de start konden we lekker even oefenen. De wind stond hard op de kop, dus voor de terugweg beloofde dit veel goeds. HJ kwam er bij de start achter dat hij zn chip int hotel had laten liggen, dus nam hij die van Piet maar mee. Vanuit de start ging HJ er gelijk snel vandoor. Hij trok ons gelijk naar 60km/u.

startfoto:

Na 2km kwamen we aan de eerste heuvel, ik keek vlak daardoor om en miste Piet, "dag Piet" klonk het over de italiaanse wegen. Wim had het ook al zwaar in de klim. en moest het na enkele km’s al laten gaan. Intussen gingen we heerlijk hard, steeds rond of net boven de 50/u.. Op km 9 en 10 waren er nog 2 korte klimmetjes en op km 13 nog een wat langere. Daar bovenaangekomen zag je het finishdorp al liggen en omdat HJ aangaf dat het wel kon, werd er volle bak gekoerst. De laatste 5km reden we met 50 gemiddeld, Harrald moest ons helaas even laten gaan, maar met z’n 3en redden we het en werden 16e met een gemiddelde van 43,5

De 4e dag was de dag van de bergrit. Eerst met de auto 60km het binnenland in en daar in de kou staan wachten op de start. klik hier voor de startlocatie. Het geweldige van deze ronde is dat het echt leeft in de plaatsen waar je komt. Hier stonden de trappen van het stadshuis vol met schoolkinderen met hun juffen in nonnenpakjes te zwaaien met vlaggetjes. Echt geweldig, vooral omdat het zo koud was deed het ons goed.

]

In het profiel is te zien dat we eerst een km of 20 vooral afdaalden. Daarna werden we even goed wakker gemaakt met een klimmetje van 3km tegen 9%. Hier sloeg het peloton gelijk al helemaal uitelkaar. We klommen terug naar de startstreep, waar ik met een sprintje toch even als eerste doorkwam.

Van daaruit een stuk vals plat naar de voet van de grote klim. Hier weer op de een of andere manier alleen komen te zitten. Maar het voordeel daarvan was dat ik lekker in mn eigen ritme aan de klim kon beginnen.

De klim bestond uit 2 stukken, het eerste stuk 5km 10% over een mooie brede weg met veel haarspeldbochten. zoals te zien is als je hier klikt. Op dit stuk kwam op een gegeven moment de mediogiro mij inhalen en het viel me op dat dezen niet extreem veel harder gingen dan ik. Van de groep achter mij haalden maar een paar mij in. Na dit steile stuk was er een stuk van 2km waar het wat vlakker was en er zelfs een stukje afdaling was. De weg werd smal en slecht, het leek zowaar wel een echte klim. De wolken sloten zich om de top van de berg, maar het was erg lekker fietsen. De laatste 2km ging weer steil omhoog met 10,5%. Deed wel erg zeer, maar voelde me goed.

Boven snel even wat gegeten en gedronken en toen naar beneden. Onderweg AB, HJ en HH tegengekomen en beneden bij de start weer de boel in de auto geladen, om terug te gaan naar het hotel.

De derde dag zou het dan toch echt goed moeten gaan bij de start met de neutralisatie. We stonden weer midden in de groep, maar konden toch echt goed naar voren komen. AB en ik zaten al snel in de voorste waaier (ja het waaide hard) en demareerden om de beurt. Heerlijk bezig natuurlijk om met onze krachten te gooien, want we wisten dat na zo’n 20km er een flinke klim zou komen. Het eerste stuk was langs de kust, de klim was het binnenland in.

De klim was 8km lang tegen 5% gemiddeld. Op zich niet zo erg, maar er werd flink koers gemaakt daar, dus alles op een lint en wij eraf. Toch op het tandvlees nog aan kunnen sluiten bij een groepje, bovenaan ging het nog een paar keer op en af met zelfs nog eens 2km 7%. Op het glooiende stuk werd er niet bepaald doorgereden door het groepje, waardoor ik op een gegeven moment helemaal alleen voor de groep uitkwam:

Daarna een flinke afdaling, waar ik me al bijna thuis begon te voelen en nog een klim langs een stel hele mooie rotspartijen (amper te zien op het filmpje en het lawaai van de wind leidt af)

Het laatste stuk was wind tegen, en daar hebben italianen natuurlijk geen zin in. Veel op kop gefietst met nog enkele andere internationale deelnemers. Op een gegeven moment nam ik flink over en waren we weg met 3 man. Niemand wilde achter ons rijden en we wonnen in de laatste 8km nog meer dan een minuut. Heerlijk.

Na de finish snel naar het hotel, lekker gegeten daar en uiteindelijk was zelfs AB klaar met eten:

Na het eten was het tijd voor het herstel. Maar door de harde wind was het lastig om precies tot vlak onder je knien in het koude water te zitten. Wij besloten dat het water wel wat lager kon, Kok ging echter voor de volle laag

Na dag 1, komt dag 2.

de beentjes een beetje stijf van de vorige dag, maar nu vast van plan om bij de start niet teveel naar achteren te staan. Die achtervolging van de vorige dag zat nog flink dwars. De organisatie had beloofd dat er een neutralisatie was en wij waren eerder bij de start:

De etappe was de vlakste van de week, met minder dan 1000 hoogtemeters. Ik was wel van plan om me wat naar voren te laten zien. De auto van de neutralisatie ging er echter gelijk als een haas vandoor. Hielp dus geen fluit. Sterker nog, we moesten deze keer meer dan 15km achtervolgen….wel in een mooi groepje trouwens, maar toen we er eenmaal waren had ik mn pijlen wel wat verschoten, terwijl er toen net een klimmetje kwam, niet lang, maar wel steil en net iets langer dan gehoopt. het peloton sloeg uiteen. Ik kwam deze keer in een sneller groepje dan de vorige keer en kon ook het nodige werk doen. Medestandster Esther (uit groningen maar geboren in heerenveen) kon wel wat hulp gebruiken in de sprint en daar gingen we haar dan ook bij helpen. Sparen achterin de groep dus:

Zo’n 3km voor de finish esther in mn wiel gezet en wat naar voren gegaan. Op de aankomststrook naar de kop en toen de afdaling overging in de laatste 150m stijgend tegen 3-5% volle bak met haar in mn wiel. Ze won de sprint van de dames (en ik van de heren) dus missie geslaagd. na de finish even op het pleintje gehangen en genoten van het mooie italiaanse leven.

Op de fiets naar het hotel (8km verderop) daar geluncht en gebadderd en geslapen, prima manier van herstel en op naar de volgende dag